
عوام و همچنین بسیاری از کارشناسان، روانشناسان و جامعه شناس ها معتقد اند که با گسترش بیشتر سایبر و دنیای ماشین ها عشق کم رنگ تر شده و احساسات تا حد بسیار زیادی چنان که در فیلم های تخیلی می بینیم از بین می رود و ربات ها و ماشین ها، جایگزین عواطف بشری می گردند.
در گذشته فیلم های تخیلی انسان متمدن و نسل های آینده را در خارج از اتمسفر و ساکن سیارات دیگری تصور می کرد که با گسترش بیشتر سایبر این تئوری به سمت انقراض رفت و امروز انسان را در یک فضای سایبری تیره، خطرناک و بی روح بدون وجود سایر جانوران، باغ ها و دریاها می بینند که عشق در آن جایی ندارد. فضایی بدون آسمان آبی و زمانی که منبع انرژی خورشید به پایان رسیده است وهمه می دانند که صبح ها خورشید طلوع نمی کند!
این نوع نگرش به عاقبت عشق، عواطف و فضای اطراف انسان ها نه تنها در ایران و جوامع شرقی که مشهور در عرفان و داستان های رمانتیک و عاشقانه هستند بلکه در جوامع کاملا مدرنی که حتی در این عصر سازه ها، دستاورد های پیشرفته هوش مصنوعی و ... در آنها جاریست مشهود است.
برچسب:
نویسنده: سعید